2026-ROn 29 januari 2026 by Redactie

Dat is de reactie van een overtuigde protestant bij de suggestie om misschien katholiek te worden. De  anti-roomse sentimenten, zeg vooroordelen, zitten zo diep in de opvoeding en de vertrouwde apologetiek binnen de calvinistische gemeenschap dat katholiek worden feitelijk afvallen betekent van het echte evangelische christendom en dus als onmogelijk wordt beschouwd.

Joan Lindhout was zo’n jonge protestant. Hij was overtuigd lid van zijn Zeeuwse gemeente en zelfs een tijdlang als ambtsdrager, als ouderling, actief. Toch raakte die overtuiging op goede gronden aan het wankelen tijdens zijn persoonlijke zoektocht naar de waarheid. Die zoektocht werd getriggerd door ontmoetingen met katholieken die vanuit dezelfde situatie als hij toch overtuigd katholiek geworden waren. Bovendien ging hij zich bij het zien van de vele scheuringen binnen het protestantisme de vraag stellen: wie heeft het nu bij het rechte eind? Wie heeft nu echt het ware geloof?

Zijn boek “Dat nooit. Hoe een protestant onverwachts thuiskwam in de Moederkerk” verhaalt op boeiende wijze over die zoektocht naar de waarheid. Ik kan dít boek ten zeerste aanraden aan  protestanten die hun vooroordelen jegens katholieken serieus willen bestuderen én aan katholieken die meer inzicht willen krijgen in wat protestanten beweegt en die willen weten welke hindernissen hen scheiden van de katholieke Kerk.

Bij de zoektocht naar de waarheid onderzoekt Lindhout zijn vooroordelen tegen de katholieken zoals het bidden tot Maria, de rozenkrans, de Mis als afgoderij en de sacramenten als heilsmiddelen. En al die vooroordelen worden in zijn zoeken naar de waarheid stuk voor stuk ontkracht.

Ik wil twee belangrijke ontdekkingen in het boek naar voren halen.

Allereerst de constatering dat de claim van de hervormers niet waar is dat zij teruggekeerd zouden zijn naar de Kerk van het begin, naar het echte evangelie. De reformatie juist blijkt een duidelijke breuk te zijn met de Kerk van het begin en van alle eeuwen. Als hij de kerkvaders van de eerste eeuwen bestudeert blijken zij niet protestant maar katholiek te zijn in hun geloof. Hij citeert bijvoorbeeld de heilige Ignatius van Antiochië. Een leerling van de apostel Johannes die rond het jaar 107 over ketters schrijft: “Zij erkennen niet dat de eucharistie het Lichaam van onze Redder Jezus Christus is: het Lichaam dat heeft geleden voor onze zonden en dat de Vader in zijn goedheid heeft doen opstaan.” Nog vele andere voorbeelden geeft hij. Hij komt tot de onontkoombare conclusie. De katholieke Kerk is de Kerk van het begin, de Kerk die de waarheid van de apostelen heeft bewaard en daarom moeten de protestanten om de evangelische waarheid te vinden terug naar de katholieke Kerk.

Een tweede belangrijk punt is het individualisme van het protestantisme dat geleid heeft tot een intrinsieke onzekerheid over de waarheid en talloze scheuringen tegen de wil van Christus zelf. Als de schrijver een dominee confronteert met teksten van Augustinus over de werkdadigheid van het sacrament van het doopsel en hem vraagt of hij het beter weet dan Augustinus, dan is zijn uiteindelijke rechtvaardiging: “Nee, maar dat is zoals ík de Bijbel lees”. Dat is het probleem van het protestantisme: niet de kerkvaders, niet de Kerk, niet de concilies maar “ik” ben beslissend. Eigenlijk zegt men: niet de Kerk als geheel maar “ik” heb de Heilige Geest.

Dat is voor iemand die op zoek is naar de waarheid onhoudbaar.

Dat neemt niet weg dat het je los maken uit de traditie waarin je bent opgegroeid, uit je gemeenschap, uit je familie met wie je niet meer hetzelfde geloof deelt, een enorme strijd is die je moeilijk kunt onderschatten. Joan Lindhout heeft deze strijd gestreden en in zijn boek maakt hij ons deelgenoot van zijn, soms moeizame zoektocht. De moeite waard om te lezen. Ik verwijs graag naar de website van de auteur waar je zelfs een gedeelte van het boek gratis kunt downloaden: Joan Lindhout – Auteur van Dat nooit

C. Mennen pr

29 januari 2026